zur Druckansicht

De Stupp-Esel

Wann sich oweds de Himml vor Weihnachte rot färbt, no backt‘s Chrischkindl Lezelter. Bild: Stefan Jäger, Öl, 1909

Weil bal Weihnachte is, hat de Rainer Kierer uns des gschrieb: Mei Mutter hat m’r oft die Gschicht vum Stupp-Esel verzählt. Damals war sie so jung, wie ich jetz sin, hat se gsaat. Des han ich als Kind noch nit kinne verstehn, weil ich mei Mutter jo nur als äldres Weib gekennt han, zeit ich uf de Welt sin. Ja, sie war a mol jung un jetz sin ich schun viel äldr wie ihre Vaddr damals war. 

„Mei Vaddr, de Balzer-Hans, so war sei Spitzname, hat immer zu mir un meiner Schweschdr gsaat, mir misse immer in de Himmel schaue, weil vor Weihnachte backt‘s Chrischkindl Lezelter, un do färbt sich de Himml rot. Iwer’s Johr hat’s immer g’heescht, wann’d nit brav bischt, no kriescht a nix vum Chrischkindl. Doch des is, wie bei de meischde Kinner, an unsre junge Ohre nin un noch schneller naus. Awer vor Weihnachte han ich mir schun so mei Gedanke gemach, ob ich wirklich schlimm war – oder ob’s Chrischkindl vielleicht vergesst hat far so manches uf zu schreiwe? Ja, un so sin die Tää verfloh wie die Blädder im Herbschtwind un es war mol wiedr Heilich Owed. 

Un dann hat mei Vaddr seine zwei Mädle, um Amei un mir, immer Ängschdr gemach mi’m Chrischkindl. Weil mit’m Chischkindl kummt aa de wuschti Stupp-Esel, un der stuppt (schubst) mit seim harte Kopp un treibt die Kinner in de Eck, wu se dann knien misse – awer nur wann se nit brav ware. 

Un wirklich, drauß war schun duschdr, uf eemol heert m’r e Schell (Glöckchen) un Pumpre an de Tier un glei drnoh hat e Stimm vun drauß geruft: Darf’s Chischkindl rin? Ei jo, hat mei Mutter g’saat un die Tier ufgemach. Un ich han standepedi Herzkloppe kriet. Ich han jo gar nit so uf des Krischkindl owachtgin, was des saat un was des far G‘schenke in die Kurwl leet, weil newer ihm ware nit nar die Engle mi’m Ox, nee, nee, dart war aa der beesi Stupp-Esel. Un‘s Krischkindl froot des een un des anner, un mei Schweschdr, des was finf Johr älder war wie ich, antwort immer scheen brav un schmunzlt debei. Uf eemol, es war ganz still im Zimmer, kummt de Stupp-Esel uf mich zu, sei abscheiliche Kopp wacklt hin un her, un fahrt mich an: Gest betn, gest betn! So viel han ich gebreicht! Ich han jo schun kinne bete, awer vor Angscht han ich ke Wort rausgebrung. Langsam, langsam sin ich zuruck gang, han awer immer noch uf den do vor mir gschaut, nit dass er mir am End noch nohkummt, un dann sin ich, je, hinner meiner Grossi (Oma) ihre Buckl geloff. Ich han gar nimmi gheert, was do noch so gsung is wor. Wie dann die Halt draus war, han ich mich vorgetraut un mei Vaddr g’froot: Sin se wirklich weg? Vun dene Gschenke, in de Kurwl ware paar Äppl, Nusse un Feije drin, han ich an dem Owed nix angeriert. Awer mei Schweschdr.“